IJNet - چالشهای آنفلوانزای خوکی برای روزنامه نگاران

فرصت های آموزشی

چالشهای آنفلوانزای خوکی برای روزنامه نگاران

تاریخ انتشار:06/07/2009 منطقه:بین المللی

نویسنده: جسیکا وایس، سردبیر آی جی نت

دو ماه بعد از آن که اولین مورد ویروس اچ 1 ان 1 در مکزیک گزارش شد، آنفلوانزای مرغی همچنان در صدر اخبار است، مخصوصا در نیمکره جنوبی که کشورهای آن تازه فصل آنفلوانزای زمستانی را تجربه می کنند.

در اول ژوییه، روزنامه پرتیراژ کلارین چاپ آرژانتین دو مطلب درباره این بیماری منتشر کرد. تاکنون در نیمکره جنوبی، شیلی، آرژانتین و استرالیا بیشترین ضربه را متحمل شده اند.

بنا به اعلام سازمان جهانی بهداشت تا اول ژوییه، 4190 مورد ابتلا و هفت مورد مرگ در استرالیا گزارش شده است. در آرژانتین 27 مرگ و 1587 مورد ابتلا ثبت شده است.

هرچند این بیماری آن اندازه که ابتدا پیش بینی می شد در نیمکره شمالی مرگبار نبود، ولی باید دید که آن بر کشورهای جنوبی چه تاثیری خواهد داشت.

به گفته جو نیل، خبرنگار و معاون دبیر سرویس بهداشت در رادیو عمومی آمریکا، شرایط برای آنفلوانزای خوکی مهیاست تا در نیمکره جنوبی فاجعه براه اندازد، مخصوصا در مناطقی که زیرساختهای بهداشتی ضعیفی دارند و سیستم ایمنی مردم ضعیف است.

آقای نیل در 29 ژوئن در نشستی درباه اطلاع رسانی در مورد بیماریهای همه گیر در واشنگتن پیش بینی کرد که این بیماری در آفریقا در دو سه ماه آینده خبرساز خواهد بود.

به گفته آقای نیل، هرچند تب و تاب رسانه ای این بیماری در نیمکره شمالی به میزان قابل ملاحظه ای فروکش کرده، ولی احتمالش زیاد است که در پاییز دوباره به صدر اخبار بازگردد.

اندرو پکوز، از دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه جانز هاپکینز در نشست 29 ژوئن، اعلام کرد که ویروس اچ 1 ان 1 مطابق فصل نوسان دارد و به احتمال زیاد در پاییز موارد ابتلا به آن در نیمکره شمالی در پاییز افزایش خواهد یافت.

مسئولان بهداشتی هشدار می دهند که این ویروس در نیمکره جنوبی ممکن است همراه با سایر ویروسهای آنفلوانزا جهش یابد و بعد از بازگشت به نیمکره شمالی، به گونه خطرناک تری تبدیل شود.

آقای پکوز گفت: "هنوز سوالات زیادی باقی مانده است. این ویروس کلی از دانسته های ما را به زیر سوال برد."

در حالی که نکات زیادی درباره این بیماری ناشناخته مانده، پوشش خبری آن با چالشهایی مواجه است.

مخصوصا در نخستین روزهای شیوع این بیماری در مکزیک، خبرنگاران به دلیل کمبود اطلاعات در تنگنا بودند، ولی در قبال حفاظت از بهداشت عمومی مسئولیت داشتند.

آقای نیل گفت: "ما می خواهیم مخاطبان مان ایده بهتری از وضعیت داشته باشند، ولی ما اجازه نداشتیم که وارد مکزیک شویم."

تصاویر روزنامه های آمریکایی نشان می داد که مکزیکوسیتی خالی از سکنه شده و شهروندان عصبی هستند و بسیاری صورت خود را با ماسک پوشانده اند.

راب استاین، خبرنگار بهداشت ملی در واشنگتن پست گفت: "خبر بیماری بقدری سریع گسترش می یافت که پوشش آن خیلی عجیب شده بود.

ظرف پنج روز بعد از گزارش شدن اولین مورد ابتلا در مکزیک در 22 آوریل، سازمان جهانی بهداشت میزان اخطار درباره این بیماری را از 2 به 4 افزایش داد. مرحله 4 نشانگر سرایت بیماری از انسان به انسان است و می تواند در سطح جامعه شیوع یابد. دو روز بعد سازمان جهانی بهداشت اخطار را به مرحله 5 رساند که علامتی قوی درباره قریب الوقوع بودن شیوع یک بیماری همه گیر بود.

آقای استاین با اشاره به فوریت روزنامه خود واشنگتن پست و سایر رسانه ها برای پوشش این اخبار گفت: "ما از صفر به شصت رفتیم. اما به موازات آن که اطلاعات می رسید، کار آسان تر شد و بعد خبر از صفحه رادار خارج شد."

از همین رو برخی از پوشش رسانه های آمریکایی انتقاد کرده و آن را افراطی خواندند. هووارد کورتز، منتقد رسانه ها در واشنگتن پست گفت که "لحن و حجم پوشش تناسبی با شناخت ما از بیماری ندارد. پوشش اشباعی قضیه، افراط آمیز و حتی ترسناک شد و بعد باد خبر خالی شد."

در اواسط ژوئن، سازمان جهانی بهداشت اخطار خود را به سطح 6 رساند که یک بیماری همه گیر است. اما برخی این کار را گمراه کننده خوانده اند، زیرا میزان مرگ و میر آن کمتر از یک درصد موارد ابتلا بود.

هم آقای نیل و هم استاین اذعان می کنند که حالا که به گذشته نگاه می کنند، می بینند که شاید پوشش این بیماری قدری افراط آمیز بود، ولی آنها چاره ای جز گزارش دادن نداشتند.

آقای نیل گفت: "اگر رسانه ها بیش از حد واکنش نشان دادند، آن به نفع سلامت عمومی تمام شد، چرا که مردم را تشویق گرد تا پیشگیری کنند."

جفری لوی، مدیر اجرایی صندوق بهداشت آمریکا می گوید چون ویروسهای آنفلوانزا بسیار غیرقابل پیش بینی هستند، باید هنگام پوشش خبری همیشه در برنامه های خود تجدید نظر کنید، چون ممکن است هر زمان تغییر کند.

مارگارت چان دبیر کل سازمان جهانی بهداشت در بیانیه ای در 11 ژوئن به واقعیت ناشناخته بودن بیماری اذعان کرد و گفت "ویروس قوانین را می نویسد و این یکی مانند همه ویروسهای آنفلوانزا می توانند قوانین را بدون حساب و کتاب در هر زمانی تغییر دهد."

کارشناسان توصیه کردند خبرنگاران در تحریریه های سراسر جهان باید به بهترین شکل ممکن مثلا از طریق آموزش داخلی درباره مسایل عملی برای پوشش این گونه بیماریها آماده شوند.

آقای نیل گفت که روزنامه وی یک جلسه آموزشی داخلی گذاشته بود تا خبرنگاران در حوزه مختلف اطلاعات مناسب داشته باشند. او می گوید که وقتی خبر بزرگ می شود، باید از خبرنگاران غیر علمی و بهداشتی هم برای پوشش آن کمک گرفت.

انواع منابع و اطلاعات در اینترنت از جمله در شبکه های اجتماعی که بخش زیادی از اخبار را منتشر کردند، موجود است. تا اول ژوییه حساب سازمان جهانی بهداشت در تویتر، نزدیک به 12 هزار نفر "پیرو" داشت.

آقای نیل توصیه می کند برای گزارش دادن این بیماری، زبان خبر را ساده نگه دارید تا مردم متوجه شوند. او می گوید که رادیو عمومی آمریکا تصمیم گرفت از واژه آنفلوانزای خوکی استفاده کند، نه نام رسمی اچ 1 ان 1.

او می گوید: "هر چقدر فنی تر بنویسید، مردم بیشتر به خبر بی علاقه می شوند."

نظر

Submitted on: 04/07/2009 — Dr.Khin Myint Oo

Thank you for your good presentation.
In my country, Myanmar there's first suspected case of A/H1N1 on 22 of last month but established case has been on 27 June 09. It was of 13 years old girl come back from Singapore, found by teacher at her tuition.
Now the government said that it 3was well controlled.
But last night, Taw Win housing at suburb of Yangon, one suspected case has been found.
It's too wonderful that the price of MASKS has been raised abot 3=4 tomes of original priec in market.
Original price is just K.35 but in emergencies time it becomes K.400.

—

DrKhinMyintOo

Submitted on: 17/07/2009 — IJNet User

Hablo desde mi experiencia como editor de un diario en la ciudad de México, y quiero referirme exclusivamente a un punto que fue muy criticado durante la crisis que vivimos. ¿Exageramos los periodistas en la cobertura que dimos?
Mi opinión es que esa sensación de que los medios de comunicación exagerábamos se debe a que de un día a otro nos vimos inmersos en el centro de una crisis.
Todo se volvió caótico de pronto, porque las autoridades decidieron en cuestión de un instante que millones de personas suspendieran de súbito su vida cotidiana. Y eso, en mi opinión, es noticia y había que cubrirla.
No darle cobertura a los diferentes frentes informativos que se nos abrieron de pronto habría acarreado otra crítica, y esa sí, totalmente justificada: que los medios ocultábamos a la gente una información que tenían derecho a saber.
¿Cuál es la cantidad exacta de información que debíamos publicar sobre la llamada Gripe Humana? ¿Un reportaje y un par de fotografías? Ok, agreguemos una crónica y una cronología. Mmmm, ¿será suficiente? Está bien, está bien, publiquemos entonces una entrevista adicional. No más...Resulta obvio que no puede seguirse un criterio cuantitativo.
La cantidad de información que se publicaba era la cantidad de información que se generaba, y no necesariamente la que la autoridad decidía hacer pública, sino la que nos reclamaba la gente a los periodistas. Y era nuestra responsabilidad publicarla. Pero con profesionalismo, y es aquí el punto importante para mi que debe reflexionarse: ¿La información que se publicó era la que el lector requería para conocer la verdadera dimensión del problema y tomar sus decisiones?
Durante los primeros días, cuando millones de personas eran obligadas a permanecer en sus casas en vez de acudir a sus trabajos y escuelas, no fueron pocos (y de verdad, no fueron pocos) los que nos cuestionaron a los periodistas con palabras que puedo resumir así: "¿Si tan grave es la situación como dicen las autoridades, en dónde están los enfermos y los muertos?".
Sí, la gente quiso conocer muertos y enfermos para creer que la situación era real. Así que pedí a mi reportera traerme esas historias, de personas reales. Las publicamos cuidando los detalles para no incurrir en amarillismo ni alentar sentimientos de zozobra.
La información demandada estaba ahí, en los periódicos y los portales de internet. Aún así, muchas personas insistían en que todo ese asunto era una invención del gobierno a la que nos estábamos prestando como periodistas, a pesar de que documentamos la situación. Pero ese tipo de reacciones e incredulidad son irremediables, cierto, como también es verdad que eso ya no es cosa de periodistas, sino de estudio de sociólogos, sicólogos o qué se yo...nosotros, los periodistas, seguiremos informando.
Termino con un par de anotaciones. Primero, si la información en un principio fue caótica e inexacta, reflejó exactamente la forma como se comportaban las autoridades, caóticas e inexactas, y fue a fuerza de exigirles información precisa, detallada y verificada, como se pudo poner orden.
Segundo, además de informar lo que sucedía, también dimos énfasis especial en dar recomendaciones a los lectores para cuidar su salud y para adaptarse a la nueva situación impuesta.
Si se cumple la expectativa de las autoridades, tendremos de regreso la gripe en los siguientes meses. Para entonces, tendremos que demostrar un mejor manejo de la información y espero que quienes ahora tienen esa responsabilidad en el hemisferio sur estén tomando en cuenta la experiencia mexicana para evitar los errores que cometimos.